از ۴۰ کارگردان بین‌المللی خواسته شد تا با استفاده از دستگاه سینماتوگراف اصلی که توسط برادران لومیر اختراع شده بود، تحت شرایطی مشابه با سال ۱۸۹۵ یک فیلم کوتاه بسازند. سه قانون وجود داشت: ۱. فیلم نباید بیشتر از ۵۲ ثانیه باشد، ۲. هیچ صدای همگام‌سازی‌شده‌ای مجاز نبود، و ۳. نباید بیشتر از سه برداشت انجام می‌شد.

یک پیرمرد جذامی که مالک یک کارگاه دورافتاده شراب‌سازی ذرت خوشه‌ای است، می‌میرد. جیور، زنی که توسط این مرد جذامی خریداری شده بود، به همراه معشوقش که راوی او را «پدربزرگ من» می‌نامد، اداره کارگاه را به دست می‌گیرند و یک جامعه شبه‌مادرسالارانه آرمانی را به رهبری جیور پایه‌گذاری می‌کنند. هنگامی که اشغالگران ژاپنی منطقه را تحت سلطه خود درآورده و مزارع ذرت را برای ساختن جاده نابود می‌کنند، اهالی این جامعه به پا خاسته و مقاومت می‌کنند، در حالی که ذرت‌ها دوباره رشد می‌کنند.

یک کارگر روستایی متاهل با دوست‌دختر قدیمی خود همراه می‌شود تا برای روستای کم‌آبشان چاهی حفر کنند. چاه ریزش می‌کند و آن‌ها در آنجا گیر می‌افتند. این حبس اجباری باعث می‌شود که آن‌ها احساسات خود را نسبت به یکدیگر و اطرافیانشان کشف کنند.